Κοινή δήλωση για την Ατζέντα «Γυναίκες, Ειρήνη και Ασφάλεια» εκφωνήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 27 Οκτωβρίου 2026, πριν από την ανοιχτή συζήτηση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Τη δήλωση παρουσίασε ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης εκ μέρους ευρείας ομάδας κρατών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η βασική δέσμευση
Οι συμμετέχοντες ζήτησαν πλήρη, ισότιμη, ουσιαστική και ασφαλή συμμετοχή των γυναικών στις ειρηνευτικές διαδικασίες και στη λήψη αποφάσεων. Υποστήριξαν επίσης την έκκληση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ ώστε οι γυναίκες να αποτελούν τουλάχιστον το ένα τρίτο των συμμετεχόντων σε διαδικασίες που διεξάγονται υπό την ηγεσία ή με τη συνδρομή των Ηνωμένων Εθνών.
Στη δήλωση συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, η Ελλάδα, η Γαλλία, η Δανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Κολομβία, η Λετονία, η Λιβερία και ο Παναμάς ως μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας που έχουν προσυπογράψει τις σχετικές κοινές δεσμεύσεις. Συντάχθηκαν ακόμη δεκάδες κράτη και η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Προστασία, λογοδοσία και χρηματοδότηση
Το κείμενο καταδικάζει τη σεξουαλική και έμφυλη βία που συνδέεται με συγκρούσεις και ζητεί ολοκληρωμένη υποστήριξη για τα θύματα και τους επιζώντες. Παράλληλα, υπογραμμίζει την ανάγκη λογοδοσίας των δραστών και αναφέρεται στη δυνατότητα στοχευμένων κριτηρίων για καταχωρίσεις σε καταλόγους κυρώσεων του ΟΗΕ.
Οι υπογράφοντες ζητούν προβλέψιμη και σταθερή χρηματοδότηση των σχετικών δράσεων, τόσο στο σύστημα των Ηνωμένων Εθνών όσο και μέσω της επίσημης αναπτυξιακής βοήθειας. Ενθαρρύνουν επίσης τα κράτη μέλη να υιοθετήσουν εθνικά σχέδια δράσης με επαρκείς πόρους και μετρήσιμη εφαρμογή.
Αναδυόμενες τεχνολογίες
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην παραγωγική τεχνητή νοημοσύνη. Η κοινή θέση είναι ότι οι νέες τεχνολογίες πρέπει να χρησιμοποιούνται για την ενδυνάμωση των γυναικών και όχι για στοχοποίηση, εκφοβισμό ή διάδοση ρητορικής μίσους, ιδίως σε βάρος γυναικών που κατέχουν ηγετικές θέσεις.
Η δήλωση αποτελεί πολιτική δέσμευση των συμμετεχόντων και όχι αυτοτελή δεσμευτική απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Η πρακτική της αξία θα κριθεί από την εφαρμογή των εθνικών σχεδίων, τη χρηματοδότηση και τη συμμετοχή των γυναικών σε πραγματικές διαπραγματεύσεις ειρήνης.
